توسل و اخوت

در حديثي از امام رضا صلوات الله عليه داريم که خداوند از دو چيز نمي گذرد 1_ شرک 2_ آزار مومن.

کسي که به آخرت مي رود و بخشيده نمي شود، مي بيند که خدا از همه مي گذرد مگر از اين دو نفر و به همين دليل، طبق آيات 28 و 29 سوره فرقان ميگويد:

ي?ا لَيْتَنِي اِتَّخَذْتُ مَعَ اَلرَّسُولِ سَبِيلاً  

 ي?ا وَيْلَتى? لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلا?ناً خَلِيلاً  

 اى کاش با پيامبر راهى برمى گرفتم تا مشرک نمي شدم و 

اى واى، کاش فلانى را دوست نگرفته بودم تا مومنين را آزار نمي رساندم. 

اين دو آيه به ما مي فهماند که براي اينکه از کساني نباشيم که مورد مغفرت الهي قرار نمي گيرند پس بايد دو چيز را داشته باشيم: 1_ محمد و آل محمد 2_ شيعه محمد و آل محمد؛ که در اولي توسل داريم و در دومي اخوت داريم. هشت سال ايستادگي ما در مقابل بعثي ها و استکبار جهاني با همين دو اصل توسل و اخوت بود. ما امر به استقامت شده بوديم (استقم کما امرت) و اين استقامت ما با توسل و اخوت به نتيجه رسيد اما به محض جدا شدن اين دو ، يا حذف يکي از دو مورد، همه چيز را از دست داديم.

امروزه شما در مورد اول يعني توسل به محمد و آل محمد چيزهايي شنيده ايد اما متأسفانه مورد دوم يعني اخوت با شيعه محمد و آل محمد در جامعه ما حذف شده است حتي آرام آرام واژه هاي برادر و خواهر بين مومنين از بين رفت و بسياري از مشکلات ما در جامعه از همين جاست. تا وقتي که اخوت در جامعه ما نهادينه و فرهنگ سازي نشود به طرف جامعه مهدوي نخواهيم رفت زيرا جامعه مهدوي جامعه اي است که اين دو اصل اساسي در آن جريان دارد يعني برادران و خواهراني که زير سايه پدري آگاه و مهربان، داراي حيات طيبه اند. 

کسي که با رسول (محمد و آل محمد) راهي در پيش گيرد ( ي?ا لَيْتَنِي اِتَّخَذْتُ مَعَ اَلرَّسُولِ سَبِيلاً ) و برادران مومن را برگزيند و از نا اهلان دوري گزيند ( ي?ا وَيْلَتى? لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلا?ناً خَلِيلاً ) اين چنين کسي دچار شرک و آزار مومن نخواهد شد. با همراهي رسول به ايمان به الله و ولي الله و نيز دوري از شرک خواهيم رسيد و با برگزيدن برادر مومن و دوري از نا اهلان به نفع رساندن به مومنين و ترک آزار ايشان خواهيم رسيد که به فرموده امام زکي عسکري، خصلتي بالاتر از اين دو نخواهد بود (خصلتان ليس فوقهما شيء الايمان بالله و نفع الاخوان). 

حذف اخوت، مسأله اي است که هميشه به آرامي توسط شياطين جني و انسي صورت گرفته است و شما حتي متشرعين را مي بينيد که چقدر مواظبند که دچار شرک نشوند لذا هميشه فرياد امتحنوا شيعتنا عند مواقيت الصلاة را سر مي دهند تا با پرداختن به صلات از شرک دوري گزينند اما ادامه حديث را که مي فرمايد و المواساة مع اخوانهم (مواسات با برادران)، حذف نموده و اعلام نمي کنند. در حالي که بدون اين مواسات و تنها با نماز، نمي توان شيعه بودن را اثبات کرد. 

وس اگر مي خواهيم واقعا به توحيد برسيم. بايد به توسل و اخوت برگرديم يعني به دو اصلي که ما را در مسير استقامت بر امر الهي ثابت قدم نگه داشته بود.